Sprong in het diepe.
Toen was het weer donderdagavond en mocht ik weer gaan paardrijden.
Ik mocht op Nibona, een leuk “wit” paard waar ik al eens eerder op reed.
Het probleem was dat er geen zadel was. De singel ervan zat op het zadel van Picasso. Eigenlijk is dat geen probleem, als Picasso niet nog moest lopen…
Dus ik stond lang te wachten op een nieuwe singel. Maar goed, uiteindelijk zat ik dus op mijn paardje, heeft die 2 stappen gezet en blijkt kreupel te zijn! Paard dus naar stal en vlug een andere!
En de andere was Yasmina. Een leuk paardje met een dikke nek waarop ik nog nooit eerder had gezeten. Daarnaast waaide het enorm! En dat houdt in dat er in de achterste bak altijd iets heel hard gaat rammelen.
Het was dus allemaal een beetje spannend, maar niet zo spannend als het programma van deze paardrijles. Springen!
En dat blijft eng, spannend, shaken en helemaal niet leuk… Dat komt door een aantal jaar terug. Het is geweldig om buitenritten te maken op het strand. Ooit begon ik mijn paardrijcarriere bij manege Ouddorp. En daar organiseren ze ook buitenritten op het strand. Super leuk, super snel en aangezien ik al eens eerder mee ging, ging ik nog een keer! Omdat er niet genoeg paardjes waren, moest ik op een paardje rijden met gebruiksaanwijzing. Daarvoor moest ik eerst laten zien dat ik goed kon rijden. En ja, Gullit (zo heet het paard) reed super in de manegebak. Heerlijk paard, liep goed aan de teugel en er was niets aan de hand. Dus ik naar buiten, op naar het strand met Gullit. Ik moest achteraan rijden, want Gullit bokt nogal eens buiten. (dat werd mij verteld toen we al onderweg waren naar het strand…) Het was best leuk, beetje spannend, maar wel te doen. Tot het moment dat we mochten galoperen. Toen ging het he-le-maal mis. Ik verwachte wel wat rare bokken, maar zoals Gullit tekeer ging was niet normaal! Eerst steigerde hij, waarna hij een bok gaf. En daar schrok ik de eerste keer van en viel eraf. Daar lig je dan, op het strand. Mijn cap was afgegaan en mijn paard moest door anderen terug gehaald worden. Ik weer erop, en was voorbereid op de tweede keer galoperen. Deze keer hield ik de manen goed vast en bleef zitten. Het ging super goed! Maar toen wilde een paardje voor mij niet meer en ging draven. Met als gevolg dat Gullit ook terug naar de draf ging. Daarna moest ik dus weer aanspringen. Deze keer wederom aan de manen vasthouden, maar Gullit ging zo te keer dat ik er wederom afviel.
Twee keer op het harde strand vallen is niet echt goed voor je spieren en je stuitje en die deden dan ook echt super veel pijn. Mijn zusje (was toen 17 geloof ik) heeft de hele weg naar huis (1,5 uur lang) moeten schakelen!
Maar om het verhaal niet nog langer te maken, sindsdien ben ik bang om te springen. Het is en blijft eng. Bang om te vallen denk ik.
Gelukkig heb ik het wel gewoon geprobeerd en gingen we niet zo hoog als in mijn vorige lessen. Yasmina was lief en luisterde goed, nadat mijn toeschouwers een zweepje voor me geregeld hadden, heb het niet eens hoeven gebruiken, vasthouden was al genoeg.
Misschien gaat het volgende keer nóg beter… Wie weet…