Ik kan er lang en kort over zijn, ik kies eerst voor kort!

Wij, als in Ronald en ik, gaan trouwen!!!

En dan nu de langere versie in chronologische volgorde wel te verstaan.
Het was vrijdag toen we een feestje hadden. Op de terugweg hebben we het over trouwen gehad. Met als gevolg dat ik helemaal niet gedacht had dat ik voor de volgende winter (2009 dus) nog ten huwelijk gevraagd zou worden.
Echter…
Het was 1e Kerstdag 2008, Helmond op dezelfde plek als waar het 3 jaar geleden allemaal begon. Ik wist dat mijn lieffie een verrassing had, want ik mocht niet in de auto en niet in de koelkast kijken!
Na het eten werd de auto leeggehaald. Er kwam iets (wat uit de koelkast kwam) in een tasje op tafel en er werd iets op de tafel achter mij gezet.
Vervolgens…
Het meest romantische moment ever! Wat er precies gezegd is weet ik allemaal niet meer, omdat ik zoooooo verbaasd was (na afgelopen vrijdag, zie hierboven)
Zijn hand ging in het jaszakje van zijn colbert, zijn blik gericht op mij, zijn knie op de grond en daar was dé vraag.
Ik geloof dat ik halverwege de vraag al ja had geroepen! Hihi, het was ook zo’n verrassing!
Huilen, trillen, lachen, en dan proberen om de schitterende ring om de vinger te krijgen!
Vervolgens werd kado 1 (uit de koelkast) genuttigd. Om het feest compleet te maken, een Moët!
Kado 2 was van mijn papsie. Een zachte knuffel met een heel mooi kaartje en een reischeque!
Hoe mijn pap het wist? Nou, Ronald wist vanaf Februari dat hij dit wilde doen (lang he?) En heeft dus heel netjes toestemming gevraagd. Ergens in November al, dus mijn papaake wist dit al heel lang!!!

2e Kerstdag 2008…
Nu mocht IK zenuwachtig zijn. We gingen op bezoek bij mijn mamsie (die dus nog van niets wist)
Er werd op het zusje gewacht, de tafel werd gedekt, en toen we de kerstkado’s uit wilden gaan pakken, hield ik het niet meer. Ik wilde zo graag vertellen wat er de vorige dag gebeurd was en dat we gaan trouwen, maar ik moest ook zo huilen! Ik keek Ronald aan en moest heel hard huilen. Iedereen was allemaal nog aan het kletsen en schrok zich helemaal lam! Ik stak mijn vinger omhoog en zei met een hoog piepstemmetje: "Mag ik iets zeggen?" Hihi! Hierna volgde het uitpakken van de kado’s, maar ik heb mijn mooiste kado al gekregen.

Dat was het, het verhaal van mijn kerst. Mijn kerst met een huwelijk in het vooruitzicht. Ik kan niet wachten!